Czy Allegri psuje piłkarzy?

Turyn ma na to gotową odpowiedź. Liczby mają inną.

Każdy kibic Juventusu zna ten scenariusz. Wraca Allegri, wraca "corto muso", a skrzydłowi, którzy jeszcze wczoraj kiwali po trzech rywali, nagle biegają za lewym obrońcą przeciwnika. Teza brzmi: Max gasi ofensywnych. Brzmi dobrze. Gorzej z dowodami.

34 piłkarzy, zero wyroku

Pod lupę trafił każdy piłkarz z pola z co najmniej 900 minutami (ok. 10 pełnych meczów) w sezonie przed Allegrim i w pierwszym u niego: Juventus 2018/19, 2021-24 i Milan 2025/26. Liczymy, ile groźnych sytuacji sam kończy albo tworzy.

Wynik? 9 wyraźnie w górę, 10 wyraźnie w dół, średnia zmiana -0,02, czyli mniej niż zwykły szum. Allegri jako seryjny zabójca talentów nie przechodzi nawet wstępnej weryfikacji.

Żeby nie było, że to wina małej próby: ten sam rachunek dla 1821 piłkarzy i 193 trenerów z pięciu najlepszych lig nie znajduje szkoleniowca, który regularnie podnosi albo obniża ofensywne liczby swoich zawodników (p = 0,41). To nie znaczy, że trener nie ma znaczenia. To znaczy, że w samych strzałach i podaniach tego nie widać.

Lato, o którym w Turynie wolą zapomnieć

Jedno lato faktycznie wyglądało jak horror. Rok 2021: Bernardeschi spada z 0,47 do 0,19, Cuadrado z 0,48 do 0,27, McKennie z 0,49 do 0,28, Morata i Dybala też w dół. Cały zespół: z 2,20 xG na mecz pod Pirlo do 1,60.

Tylko że tego samego lata do Manchesteru wyjechał facet, który sam produkował prawie 0,9 na 90 minut. Ile z tego spadku to Allegri, a ile pusta szafka po Ronaldo, nie rozstrzygnie żadna tabelka.

Za to z tyłu szczelniej?

Tak brzmi klasyczna obrona Allegriego: oddajemy trochę ataku, dostajemy spokój pod własną bramką. Ta wymiana działa, ale z opóźnieniem. W pierwszym sezonie Juventus dopuszczał rywali do 1,06 xG na mecz, sezon wcześniej do 1,01. Z najszczelniejszej obrony ligi spadł na 4. miejsce, rok później na 6. Dopiero w trzecim sezonie, 2023/24, przyszło to, za co się Allegriego zatrudnia: 0,84, najmniej w Serie A. W Milanie po roku zmiana jest kosmetyczna: z 1,24 na 1,21.

Ci, którzy uciekli. I ten, który został

Morata w Atletico wrócił do 0,78, Dybala w Romie do 0,68. Pasuje do tezy. Ale jest jeszcze Vlahović: 0,50 we Fiorentinie, 0,69 w sezonie 2023/24 u Allegriego, czyli najlepszy wtedy wynik w karierze. Ten sam trener, ten sam "corto muso".

Milan, czyli kontrprzykład w czerwono-czarnym

Sezon 2025/26: Pulisic z 0,57 do 0,77, Ricci z 0,06 do 0,35, Loftus-Cheek +0,20, Fofana +0,16. Wyraźnie stracił tylko Modrić, ale 40 lat w metryce to argument, z którym nie wygra nawet Allegri.

Wyrok

Allegri nie zabiera piłkarzom talentu. Zabiera im swobodę: mniej sytuacji, mniej ryzyka, inne role. Skrzydłowy, który żył z improwizacji, cierpi. Napastnik, do którego trafia każda piłka, i pomocnik z zadaniem wbiegania w pole karne mają się świetnie. Obiecana szczelność z tyłu przychodzi, tylko nie od razu. Kibic pamięta Bernardeschiego. Statystyka pamięta też Vlahovicia i Pulisica.

Mała gwiazdka: obronę widać tu tylko na poziomie drużyny. Odbiorów i przechwytów pojedynczych piłkarzy z tych sezonów w naszych danych nie ma, więc nie wiemy, czy Bernardeschi lepiej bronił, gdy mniej strzelał.

Jedna liczba zmienia się za to u Allegriego niemal od razu: pressing. PPDA Juventusu rosło z 9,1 pod Pirlo do 10,7, 12,6 i 13,9, czyli zespół coraz rzadziej naciskał rywala przy rozegraniu. Milan w 2025/26 miał 14,6, czwarty najwyższy wynik w lidze, choć tam pressing słabł już wcześniej. Czy to właśnie jest "corto muso" i czy to ono kosztuje skrzydłowych gole? O tym w następnym odcinku.

Dane: Understat, sezony 2017/18-2025/26.